[Kubek]

.
Szpak (szpak zwyczajny) (Sturnus vulgaris) – mały ptak z rodziny szpakowatych zamieszkujący w zależności od podgatunku[1]:

* Sturnus vulgaris vulgaris, Linnaeus, 1758 - podgatunek nominatywny; Europa od Islandii, przez Wyspy Brytyjskie i Europę Kontynentalną po Wołgograd na wschodzie, Pireneje i północno-zachodnią Hiszpanię na południowym zachodzie, Półwysep Apeniński, zachodnią Grecję, zachodnią Bułgarię, środkową Rumunię, oraz Ukrainę i południowo-zachodnią Rosję. Współwystępuje z Sturnus vulgaris poltaratskyi na wschodnich krańcach Europy oraz z Sturnus vulgaris tauricus w Grecji, Tracji, wschodniej Bułgarii, wschodniej Rumunii, południowej Mołdawii i południowo-zachodniej Ukrainie, i na wschód od dolnego Dniepru. Introdukowany w Ameryce Północnej,
* Sturnus vulgaris faroensis, Feilden, 1872 - Wyspy Owcze,
* Sturnus vulgaris zetlandicus, Hartert, 1918 - Szetlandy i Hebrydy Zewnętrzne,
* Sturnus vulgaris granti, Hartert, 1903 - Azory,
* Sturnus vulgaris poltaratskyi (syn. S. v. menzbieri) Finsch, 1878 - zachodnia Syberia, wschodnie krańce Europy i wschodnia Baszkiria, Zabajkale, na południu osiąga północny Kazachstan oraz Ałtaj and zachodnią Mongolię. Współwystępuje z S. v. porphyronotus na północnych stokach Ałtaju, w Kotlinie Dżungarskiej oraz wschodnim Tien-Szanie,
* Sturnus vulgaris tauricus, Buturlin, 1904 - południowo-wschodnia Ukraina, Krym, brzegi Morza Azowskiego, na północ od Doniecka i na wschód Rostowa nad Donem i Noworosyjska, także Azja Mniejsza sięgając na wschodzie co najmniej po środkową Anatolię,
* Sturnus vulgaris purpurascens, Gould, 1868 - wschodnia Azja Mniejsza, północny Irak i zachodnie Zakaukazie,
* Sturnus vulgaris caucasicus, Lorenz, 1887 - północny Kaukaz na północnym zachodzie aż do Stawropola a na północnym wschodzie po deltę Wołgi, wschodnie Zakaukazie oraz północny, zachodni i południowo-zachodni Iran,
* Sturnus vulgaris nobilior, Hume, 1879 - wschodni Turkmenistan, wschodni Iran i Afganistan. Współwystępuje z S. v. porphyronotus na południowych stokach Pamiru,
* Sturnus vulgaris porphyronotus, Sharpe, 1888 - wschodni Uzbekistan i Tadżykistan przez Tien-Szan po Sinkiang i Kotlinę Dżungarską,
* Sturnus vulgaris humii, W. E. Brooks, 1876 - zachodnie Himalaje,
* Sturnus vulgaris minor, Hume, 1873 - Sind w Pakistanie,
* Sturnus vulgaris oppenheimi, Neumann, 1915 - Azja Mniejsza.

Cechy gatunku
Nieco mniejszy od kosa, upierzenie z pięknym, metalicznym połyskiem i licznymi białymi plamkami. Jesienią upierzenie prawie czarne z połyskiem fioletowym na głowie, zielonkawym na grzbiecie i tylko samica zachowuje nieco białych plam.

Wymiary średnie
Długość ciała ok. 21 cm
Rozpiętość skrzydeł 38 cm
Waga ok. 80 g

Biotop
Osiedla ludzkie, sady, ogrody, parki, zadrzewienia śródpolne, obrzeża drzewostanów. Pierwotnie ptak typowo leśny

Gniazdo
Umieszczone w dziupli lub skrzynce lęgowej o średnicy otworu 5 cm

Jaja
W miesiącach od kwietnia do czerwca składa od 4-6 jaj o średnich wymiarach 29x21 mm, różnobiegunowych, mało wydłużonych, jednobarwnie jasnobieskich, połyskujących.

Wysiadywanie
Od złożenia ostatniego jaja trwa przez okres ok. dwóch tygodni. Pisklęta opuszczają gniazdo po trzech tygodniach.

Pożywienie
Owady i ich larwy, dżdżownice, ślimaki, jagody, nasiona, a także włochate gąsienice omijane przez inne ptaki.

Ochrona
Ptak bardzo pożyteczny. Objęty ochroną gatunkową.

Opis zaczerpnięty z Wikipedii

Od paru lat gniazdo robione pomiędzy deskami a słupkiem podtrzymującym
dach altanki. Wszystkie lęgi udane.

Jaja


Po wykluciu


Trochę starsze


Parę dni przed wylotem

[Kubek]

Głos szpaka

[Kubek]

Szpak z pożywieniem dla młodych...

[Kubek]

Pióra szpaka

[78]

[78]

Szpaki zakładają gniazda we wszystkich dostępnych miejscach takich jak:budki lęgowe,dziuple,szpary pod dachami,rynny,otwory wentylacyjne itp.

[78]

Podczas przylotów i odlotów zbierają się w stada liczące setki,a nawet tysiące czy miliony osobników.Potrafią ogołacac sady owocowe.

[Acci]

[dragonfly]

[Parus]

Dorosłe szpaki tuż po lęgach rozpoczynają pierzenie całkowite czyli wymieniają stopniowo wszystkie pióra ciała, także lotki i sterówki.
Na zdjęciu taki ptak, w trakcie pierzenia. Stare,zewnętrzne lotki pierwszorzędowe i drugorzędowe są zniszczone i spłowiałe zaś nowe wyrastające ciemniejsze i świeże. Podobnie pokrywy, przy czym brakuje części dużych pokryw (zostały wypierzone, jeszcze nie wyrosły nowe).

[Parus]

Młode szpaki wylatują z gniazda w upierzeniu juvenalnym, są to pierwsze pióra, różniące się wyraźnie od piór ptaków dorosłych.





Po kilku tygodniach kiedy to koczują wraz z rodzicami, młode rozpoczynają pierzenie
postjuvenalne. Jest to pierzenie całkowite a więc obejmuje także lotki. Ptaki uzyskuję szatę immaturalną, są podobne do dorosłych, ale pióra te jeszcze nieco różnią się od upierzenia w pełni dorosłego ptaka (niewielkie różnice w kształcie i wzorze piór).
Młody szpak pierzący się postjuvenalnie. Pióra młodociane, brązowe nie są zniszczone jak u dorosłych ptaków

[78]

Młody szpak

[Parus]

Samce i samice różnią się nieco wzorem na piórach, lecz są to niewielkie i trudne do zauważenia różnice. Istnieje jednak w okresie godowym wyraźna różnica w kolorze dolnej szczęki oraz stale obecna różnica w wyglądzie tęczówki oka.
Samiec- nasada dolnej części dzioba jest szaro- niebieska, zaś tęczówka jednolicie brązowa.



Samica- nasada dolnej szczęki blado różowa, zaś tęczówka brązowa z jasną obręczą.

[78]

Szpak zimą

[

[Sokolnik]

W moim ogródku
http://lh4.ggpht.com/_yde...JfUrdM/s128.jpg
http://lh5.ggpht.com/_yde...CAuqX4/s128.jpg
http://lh6.ggpht.com/_yde...KqC3j4/s128.jpg